Uyumu yakalamaktan daha önemli başka bir koçluk becerisi yoktur. Uyumu yakalamak dinlemenin en derin halidir. Çocuklarımızı yetiştirirken, işimize koşarken, bitmek bilmeyen işler görürken, hareketli ve dengeden uzak bir yaşam biçimi ve haliyle oradan oraya çekiştirilirken, çok ender olarak uyguladığımız tipte bir dinleme şeklidir. Uyumu yakalamak, odağın bizde olmasından vazgeçip, bütün dikkatimizi konuşana vermemiz olarak tarif edilebilir. Kendi gündemimizi ve düşüncelerimizi bir kenara bırakıp,

tam olarak ve konuşanın ne söylediğine odaklanmaya niyet ederiz, çünkü onların kim oldukları ve nereden geldikleri hakkındaki gerçek  duyguyu yakalamak isteriz. Bağlılıklarımızdan ve yargılarımızdan vazgeçer, kendi düşüncelerimizi ve hikayelerimizi bir kenara koyarız. Başkalarını duyarak bağlantıya geçmek için derinden ve anlamlı bir çaba gösteririz.

Kulaklarımızla duyduğumuz halde, kalbimizle pek sık dinlemeyiz. Kulaklarımız kelimeleri, dili yakalar ve kafamız da kendi karşılıklarımızı veya bağlantılarımızı oluşturup “bize” ulaştırmak için koşuşturmaya başlar. Tecrübelerimizden, nasıl hissettiğimizden veya bildiklerimizden bahsetmeden duramayız. Sohbetin, bizim azametimiz ve ihtiyaçlarımıza odaklanmasını isteriz....

Uyumu yakalamak, sadece duymayı değil, söylenmeyen ve bize kelimelerle ifade edilmeyenleri de duymayı  içerir, ve aynı zamanda duyguları, tonu ve acıyı da dinlemeyi içerir. Konuşanın söylediği kelimelerin ötesinde neler yattığıyla ilgilidir.

Terri Levine,  “Olağanüstü Bir Yaşam için Koçluk”  2001